Rimljani su Portugaliju pripojili svom carstvu u 2. veku PNE. U 5. veku na poluostrvo dolaze Zapadni Goti, a u 8. ga osvajaju Arapi. Oslobođenje od Arapa je počeo Bermudo Drugi, kralj Leona, početkom 10. veka, a završio Ferdinand Prvi, kralj Kastilje. Naziv Portugal potiče od španskog plemskog poseda Komitatus Portakulenis koji je posle oslobođenja od Arapa formiran oko grada Portus Kale, današnjeg Porta.
Krajem 11. veka je odbijen novi arapski napad uz pomoć Henrija od Burgundije i kralj Alfonso Prvi je u znak zahvalnosti Henrija postavio za portugalskog grofa. Po smrti kralja Alfonsa, Henri je hteo da proglasi nezavisnost Portugala i započeo rat sa Kastiljom ali je nezavisnost uspeo da dobije tek njegov sin Afonso 1139. godine. Vladavin uz pomoć skupštine je prvi u Portugalu započeo Afonso Treći u 13. veku.
Prvi univerzitet je osnovao njegov sin Diniz koji je takođe osnovao portugalsku mornaricu. Česta venčanja između kraljevskih porodica Portugala i Kastilje dovodila su u mogućnost spajanje ova dva kraljevstva. To je moglo da se dogodi kada je preminuo Ferdinand Prvi, poslednji Henrijev naslednik, ali je kroz građanski rat i rat sa Kastiljom do prestola uspe da dođe njegov nepriznati polubrat Žoao Prvi, začetnik dinastije Aviz. Pod Žoaom je počelo istraživanje Afrike u potrazi za putem do Indije koji bi zaobišao Turke. Žoao je počeo i ratove u severnoj Africi kojima se Portugal proširio na teritoriju Maroka sa južne strane Gibraltarskog moreuza.
Bartolomeo Diaz je prvi došao do južnog kraja Afrike 1488. godine. 1494. godine zaključen je ugovor sa Španijom, priznat od strane Pape, koji je Portugalu davao pravo na teritorije u Africi i današnjem Brazilu. Portugalsko kraljevstvo doživljava vrhunac za vreme kralja Manuela Prvog.
Vasko da Gama je prvi došao do Indije 1499. godine, a prva ekspanzija na teritorije u Indije je počela 1510. godine. 1511. Portugalci zauzimaju teritorije u Indokini, 1512. u Indoneziji. Ova otkrića i ekspanzije dovele su do uspostavljanja veza sa istočnom Afrikom i Kinom. Manuelove uspehe je nastavio samo njegov sin Žoao Treći, dok su ostali naslednici sledili silaznu putanju sve do kraja dinastije po smrti Henrija.
Portugal je nasledio španski habsburški kralj Filip Drugi i pripojio ga svom kraljevstvu 1580. godine. Do kraja veka Portugal gubi uticaj u Aziji koji preuzimaju Englezi i Holanđani. Posle niza pobuna, Portugal je ponovo postao nezavistan 1640. godine, a na presto je došao Žoao Četvrti, začetnik dinastije Braganca. Žoao je oslobodio Brazil od Holanđana i vratio Portugalu napredak. Za vreme Napoleonovih ratova, Portugal je bio na strani Britanaca. Portugal je pao 1807. godine ali je kraljevska porodica pobegla u Brazil i premestila prestonicu u Rio de Ženeiro.
Portugal je oslobođen 1811. godine ali je prestonica ostala u Brazilu sve do pobune 1820. kada je kralj bio primoran da se vrati u Portugal. Poslednji kralj Portugala je bio Manuel Drugi koji je zbačen 1910. godine zbog tiranske vlasti i korupcije. 1911. godine na vlast dolazi Manuel Hoze de Arijaga kao prvi predsednik Portugalske republike. Posle proglašenja republike dolazi do velikih političkih nemira i prvog svetskog rata u kome je Portugal ponovo bio na strani Britanaca. 1926. vojni puč koji je vodio general Antonio de Fargozo Karmona preuzima vlast, a Antonio de Oliveira Salazar postaje ministar finansija. Salazar 1932. postaje premijer i diktator.
Portugal je u drugom svetskom ratu u početku bio neutralan, ali je 1943. počeo da pomaže saveznicima što je dovelo do rata sa Japanom u Aziji i gubitka nekih teritorija. Šezdesetih godina prošlog veka počinju velike pobune širom afričkih kolonija. Salazara je na mestu premijera nasledio njegov saradnik Marselo Katano. Katanova vlada je zbačena vojnim pučom 1974. godine, a afričke kolonije su dobile nezavisnost.
Portugalska kultura je jako bliska Španskoj i nastala je mešanjem rimskih, gotskih i arapskih uticaja. Portugalski gradovi imaju stare biblioteke koje čuvaju dokumente čak iz 9. veka i sadrže brojne retke knjige i spise. Portugalski muzeji prikazuju arheološke nalaze, skulpture i slike iz svih perioda istorije. Kao i celo poluostrvo, ova zemlja je bogata rimskim ruševinama. Najpoznatija nalazišta su Hram Dijane i ruševine grada Konimbriga. Uticaj gotske kulture iz ranog srednjeg veka i danas se vidi u portugalskoj arhitekturi. Kraj srednjeg veka donosi zlatno doba portugalskom vajarstvu. Muzika je slična španskoj i nastala je od uticaja crkvene, dvorske i bardovske muzike iz srednjeg veka.
Hrana u Portugalu se najviše pravi od ribe, povrća i voća. Jedno od narodnih jela, "bakaljau", se pravi od sušene ribe sa povrćem.
Salate su slične našim ali se prave sa maslinovim uljem. Portugalci pored ribe prave i jela od mesa.
"Frango na pukara" je kuvana piletina.
"Karbidela" je piletina kuvana sa pirinčem u sopstvenoj krvi.
"Kozido a Portugesa" se pravi od krompira i velikog broja različitih mesa i povrća.
Kao dotatci jelu se najviše koriste maslinovo ulje, beli luk i sir. Portugalci najviše piju vino, a posle obroka se pije jaka kafa koja se naziva "bika".
Nalazi se duž zapadne obale Pirinejskog poluostrva. Graniči se samo sa Španijom i izlazi na Atlantski okean. U teritoriju Portugala spadaju i Azorska i Madeira ostrva. Portugal je uglavnom planinska zemlja sa malim ravnicama uz obalu. Najviši vrh je Sera da Estrela. Kroz Portugal prolaze tri velike reke: Težo, Duro i Gvadijana.
