Sirija je bila centar jedne od najstarijih civilizacija na svetu, što je potvrđeno velikim brojem arheoloških iskopa. 1975. godine su započeta arheološka istraživanja oko grada Ebla na severo-istoku Sirije. U tadašnjim istraživanjima otkriveno je naselje koje se protezalo od Crvenog mora do Turske i ka istoku do Mesopotamije u periodu od 2500 do 2400 p.n.e. Procenjuje se da je grad Ebla tada brojao oko 260.000 stanovnika. Naučnici veruju da je jezik kojim se govorilo u Ebli najstariji iz grupe semitskih jezika. Gradovi takođe od arheološke važnosti su Mari, Ugarit i Dura Europos.
Siriju su okupirali brojni narodi, Kanaati, Jevreji, Arameni, Asirci, Babilonci, Persijci, Grci, Armenijci, Rimljani, Bizantinci, Arapi, i jedan deo je osvojen od strane Krstaša. Sirija je, kao i ostatak regiona, bio pod viševekovnom kontrolom Otomanskog carstva. Današnja sirija je takođe bila jedan od centara osnivalja Hrinšćanstva - Sveti Pavle se preobrazio u Hrišćanina na putu u Damask i osnovao prvu hrišćansku crkvu u Antioku, antičkoj Siriji, a današnjoj Turskoj.
Sirija je uglavnom veoma suva zemlja, mada na severo-zapadu države se mogu videti zelene površine. Severo-istok zemlje - Al Džazira i jug zemlje - Havran, su važni poljoprivredni regioni. Eufrat, najvažnija reka u Siriji, ima tok na istoku zemlje. Ovaj deo zemlje se smatra jednom od petnaest regiona koji predstavnjaju kolevku civilizacije.
U velike gradove spadaju glavni grad, Damask, na jugo-zapadu, Alepo na severu, i Homs. Ostali bitni gradovi se nalaze duž obale.
Klima u Siriji je suva, i zime su veoma blage. Usled nadmorske visine, neki delovi zemlje imaju sneg tokom zimskih meseci.
