Kao kolevka feničanske države Liban je veoma često bio pod naletom raznih osvajača. Tokom vekova napadali su ga Persijanci, njime je vladao i Aleksandar Makedonski, kasnije rimski osvajači. U VII veku dolazi pod vlast Arapa a u XVI veku potpada pod vlast Otomanskog carstva. 1941. godine Liban stiče nezavisnost. Od 1975. do 1991. godine u Libanu traje rat Hrišćana i Muslimana.
Reč Liban potiče od reči laban koja znači belo i odnosi se na vrhove prekrivene snegom.
Veliki broj osvajača koji je tokom istorije vladao ovim prostorima ostavio je veliki uticaj na kuhinju, muziku, književnost, kao i kulturu uopšte. Libansko društvo je danas moderno, obrazovano i veoma slično razvijenim evropskim društvima. Većina stanovništva je bilingvalno i govori arapskim i francuskim jezikom a u novije vreme sve je više stanovništva, naročito među mlađom populacijom, koje govori i engleski jezik.
Libanska kuhinja danas predstavlja spoj evropske kuhinje i istočnjačkih začina. Tradicionalni libanski obrok započinje mezama a poznatiji specijaliteti su Baba Ghanoush, Baklava, Falafel, Fattoush, Foul, Halva, Hommus...
Liban se graniči sa Sirijom i Izraelom a ima i izlaz na Mediteransko more. Gledano od severa ka jugu uz obalu ovog mora od većih gradova nalaze se Tripoli, Bejrut, Sidon i Tir.
