U stara vremena, grad Kartagina nalazio se blizu mesta na kome je danas grad Tunis. Kartagina je bila najveći suparnik Rima u borbi za dominaciju zapadnim Mediteranom.
Nakon napada Kartagine, Tunis su zauzeli Rimljani koji su vladali ovim područjem do dolaska Vandala. Prestonica Vandala koji su proširili hrišćanstvo na ovom području, postala je Kartagina. Nakon Vandala, Tunis je osvojila Vizantija, da bi ga u sedmom veku zauzeli Arapi koji su izgradili muslimanski sveti grad Keruan kao simbol pobede nad hrišćanima.
U srednjem veku Tunis je postao deo Otomanskog carstva. U devetnaestom veku ova severnoafrička država dobila je veću autonomiju, da bi u proleće 1881. godine Francuzi osvojili Tunis prebacivši svoje trupe iz Alžira. Tunis je 12. maja te godine zvanično postao francuska kolonija.
Tokom Drugog svetskog rata ova država je do 1943. godine bila pod kontrolom nemačko-afričkog korpusa. Nakon poraza u Libiji, Ervin Romel je postavio liniju odbrane u južnom tunisu koju je držao do trenutka kada je ranjen i prebačen u Nemačku na lečenje. Ubrzo nakon tog događaja saveznici osvajaju ceo Tunis koji je postao baza za savezničku invaziju na Siciliju.
Tunis je nezavisnost dobio 20. marta 1956. kao monarhija sa Muhamedom VII Al Aminom kao kraljem. Premijer Habib Burgiba srušio je monarhiju 1957. i uspostavio jednopartijsku državu čiji je predsednik bio 31 godinu.
Tokom svoje vladavine uveo je građanske zakone i prava za žene. Bio je blizak sa predsednikom Jugoslavije, Josipom Brozom. Predsednik burgiba je srušen sa vlasti pos izgovorm da zbog starosti ne može da obavlja svoju funkciju, azamenio ga je premijer Zine el Abidin Ben Ali, 1987. godine koji je još uvek predsednik Tunisa.
Kartagina: osnovali su je Feničani u IX veku p.n.e. Nalazi se u predgrađu grada Tunisa.
Hamamet: udaljen 70 km od Tunisa. Osnovali su ga Rimljani početkom naše ere, dok su stari deo gradili Arapi u X veku.
Sus: treći po veličini, nalazi se 140 km od Tunisa. Ljudi se bave tkanjem, ribolovom i proizvodnjom maslina.
Nacionalni cvet beli jasmin simbol je ljubaznosti.
Arapi imaju više od 100 različitih imena za kamilu, a najčešće koriste izraz pustinjska lađa. Kamila može mesecima izdržati bez vode, a kad je se dočepa, odjednom može popiti i do 130 litara.
U arapskom svetu vlada poligamija - muškarcima je zakonom dopušteno imati do 4 žene. Tunis je jedina zemlja u kojoj je ozakonjena monogamija zahvaljujući Habibu Burgibi, osnivaču republike Tunis.
U Tunisu su snimani poznati filmovi: "Ratovi zvezda" (u Matmati), Monti Pajtonov "Zitije Brajanovo" (u Monastiru i Susu) i "Engleski pacijent".
Kroz Tunis prolazi deo rute Pariz-Dakar.
U svakom gradu, selu glavni trg zove se Trg 7. Novembra 1987.- u čast dana predsedničkog prevrata.
Korisne reči:
pozdrav - marhaban i assalama
molim – birabee
da – naam
ne – la'a
Važno je napomenuti da voda nije za piće pa ju je potrebno kupovati u obližnjim prodavnicama ili u samom hotelu.
Nacionalno jelo je kus kus-priprema se s mesom (ovčetinom i ribom) i povrćem, brik – palačinke punjene jajem i raznim slanim nadevima, pečene u vrućem ulju. Hranu pripremaju na maslinovom ulju. Kolačići se prave od meda.
Porcije su obilne i od gosta se očekuje da sve pojede, a da posle sve to zalije tuniskim pivom ili vinom iz raznih regiona ove sunčane i gostoljubive zemlje.
Kao i u drugim mediteranskim zemljama i ovde je običaj da se pre jela grickaju pistaći, prženi i soljeni badem, slani štašići, zelene i crvene masline kao i ljuti pire od paprike sa maslinovim uljem.
U Tunisu su kolači obično sa medom kao i sušenim voćem, urmom i lešnikom.
Na kraju ručka sledi poznati čaj od nane i maurske kafe. Priprema se sa mekoilko kapi vode koja se pravi od cveta pomorandže.
Domaća pića su Boukha, rakija od smokve i Thibarina, rakija od urme.
Graniči se sa Alžirom na zapadu i Libijom na istoku, a ima i izlaz na Mediteran.
