Prva velika kultura na teritoriji Francuske je bila keltska. Rimljani su francuske Kelte nazivali Gali što potiče od keltske reči za "junak". Ovo podseća na latinsku reč za "petao" pa je petao postao simbol Francuske. Kelti su se pre dolaska Rimljana uglavnom bavili poljoprivredom i trgovinom sa Grcima. Osim Kelta, u Francuskoj su bili prisutni i Grci u koloniji Masilija na južnoj obali. Masilija je vremenom počinjala da se oslanja na Rim za vojnu zaštitu i postala deo Rimskog carstva za vreme 1. veka PNE kada su Rimljani pokorili i Gale. Rimski ratovi protiv Gala trajali su od 58. do 51. PNE. Germani su počeli da napadaju Galiju u 3. veku, a najvažnija plemena su bili Franci i Alemani. Rimljani su u 5. veku dozvolili Francima da se nasele u Galiji kao saveznici Rima, a kasnije su tu dozvolu dobili i Vizigoti i Burgundi. Franci su pod Klovisom(Hlodvigom), začetnikom dinastije Merovinga, pokorili Alemane i galijske Vizigote. Klovis je prvi među germanskim vladarima prihvatio katoličko hrišćanstvo iz Rima. Posle njegove smrti, Franačko kraljevstvo su podelili Klovisovi sinovi, a njihovi naslednici nikad nisu uspeli dugotrajnije da ga ujedine. Tokom 7. veka, kralj gubi vlast i preuzima je plemstvo. Početkom 8. veka među plemstvom na vodeću poziciju dolazi Karlo Martel, vladar kraljevine Austrazija. Karlo je širio teritoriju Franaka na račun drugih germanskih plemena i zaustavio prodor Arapa u Evropu. Njegov sin, Pepin Mali uzeo je za sebe rimsku titulu princeps, a kasnije postao i prvi kralj iz dinastije Karolinga. Papa je priznao Pepina za kralja u zamenu za vojnu pomoć protiv Langobarda u Italiji. Pepin je proširio svoje kraljevstvo na jug. Pepina su nasledili sinovi Karlo Veliki i Karloman, a Karlo je političkim pritiscima uspeo da ujedini Franačko kraljevstvo i ratom ga proširi na skoro celu zapadnu Evropu i današnju Nemačku. Karlo Veliki je 800. godine krunisan za Rimskog cara. Karla je nasledio njegov sin Luj Prvi početkom 9. veka. Posle Lujove smrti počeo je sukob između njegovih sinova Lotara, Luja i Karla Ćelavog. Na kraju rata, naslednici su podelili kraljevstvo. Karlo je dobio zapadni deo, Luj istočni, a Lotar centralni, teritorije u današnjoj Italiji i titulu Rimskog cara. Nova kraljevstva su nazvana Zapadna Franačka, Istočna Franačka i Lotaringija. Lotar je vremenom gubio kontrolu nad svojim rasparčanim teritorijama, a isto se desilo i Karlu koji je pogotovo imao problema sa keltskom Bretanjom i romanizovanim južnim teritorijama. Dodatni problem za Karla Drugog su bili napadi Vikinga. Karolinzi su titulu kralja izgubili 888. godine kada je na vlast došao kralj Odo, ali su je povratili posle njegove smrti. Karlo Treći, koji je tada došao ne vlast, dobio je titulu koja je već izgubila moć. Početkom 10. veka, Karlo Treći je morao da preda Normandiju Vikinzima, a samostalnost su dobije i Burgundija i Akvitanija. Posle Karla Trećeg, Karolinzi i Kapeti(Odovi naslednici) se smenjuju na prestolu. Krajem veka, trku konačno dobijaju Kapeti pod vođstvom Iga Kapeta. Do tada je Zapadna Franačka već postala najslabije evropsko kraljevstvo. Za vreme Kapeta je kraljevska vlast još više slabila sve do 12. veka kada je na presto došao Luj Šesti. Luj Šesti i Luj Sedmi su vremenom uspeli da smire haos u svom kraljevstvu, ali su imali novog rivala u porodici Plantagenet iz Normandije koja je došla na vlast u Engleskoj krunisanjem Henrija Drugog. Plantageneti su osim Normandije u Francuskoj kontrolisali i Bretanju i Akvitaniju. Sledeći kralj, Filip Drugi, održavao je dobre odnose sa Plantagenetima sve do njegove svađe sa Ričardom Prvim na krstaškom pohodu. Ričard je stekao prednost u ratu ali je ovu prednost izgubio njegov sin Džon Prvi, a Filip je početkom 13. veka zauzeo plantagenetske teritorije u Francuskoj. Teritorije prvobitne Zapadne Franačke je konačno ujedinio Filipov sin Luj Osmi. Njegov unuk, Filip Četvrti, je poznat po brutalnosti. Na silu je naterao Papu da se preseli u Avinjon, uništio Templare i proterao Jevreje. Poslednji Kapet je bio Karlo Četvrti posle koga na presto dolazi dinastija Valoa u 14. veku. 14. vek se takođe pamti po velikoj epidemiji kuge i nestašici hrane. Razaranje koje je donela kuga još više je povećao stogodišnji rat koji je počeo zbog želje Plantageneta, sada samo engleske kraljevske dinastije, da povrate teritorije u Francuskoj. Englezi su u početku rata bili jako uspešni i 1360. dobijaju trećinu teritorije Francuske. Francuzi su ove teritorije povratili sredinom veka pod vođstvom Karla Petog ali je Francuska ponovo počela da slabi pod njegovim naslednikom, Karlom Šestim. Glavni uzrok slabljenja su bili sukobi plemstva iz Armanjaka i Burgundije koje kralj nije mogao da zaustavi. Englezi su ušli u savez sa Burgundijom i porazili Francusku tako da je Karlo Šesti morao da potpiše predaju i imenuje engleskog kralja Henrija Petog za svog naslednika. Henri je presto nasledio 1422. godine. Francuzi su u početku podržavali englesku vlast ali je Henri Peti zbog brutalnosti u Francuskoj izgubio podršku i naroda i Burgundije. Ovo je ponovo započelo rat u kome je Francuze predvodio Karlo Sedmi. Tok rata je preokrenuo dolazak Jovanke Orleanke i do 1453. je skoro cela Francuska bila oslobođena od Engleza. Za vreme vladavine Luja Devetog plemstvo iz Burgundije opet pokušava pobunu u savezu sa Engleskom ali bezuspešno. Karlo, vladar Burgundije, je ubijen u bitci ali se njegova naslednica Meri udala za Maksimilijana Prvog Habzburga i Burgundiju je dobila Austrija umesto Francuske. Do kraja 15. i početkom 16. veka, Valoa kraljevi ujedinjuju i centralizuju Francusku. Posle ujedinjenja, Francuski kraljevi su hteli da prošire kraljevstvo na italijanske teritorije ali ih je u tome sprečila politička moč Pape i ujedinjenje Austrije i Španije pod Habzburzima. Posle niza ratova u Italiji, kralj Anri Drugi je stekao prednost i proširio Francusku na istok umesto da anektira teritorije u Italiji. U 16. veku je takođe počelo širenje protestantske religije u Francusokoj pod učenjima Žana Kalvina što je Francuskoj donelo velike unutrašnje nemire. U 17. veku, za vreme ministra Rišelja, neprijateljstvo sa Habzburzima zbog Burgundije i Italije konačno dovodi do rata protiv Austrije i Španije u kome je Francuska pobedila i teritorijalno se proširila na jug i istok. Za vreme Luja Četrnaestog, Francuska kao velika sila učestvuje u brojnim ratovima protiv Španije i Austrije. Francuska je u 17. veku postala i velika kolonijalna sila. Najvažnije kolonije su bile Kvebek u Severnoj Americi, karibska ostrva Martinik i Gvadelupe i kolonije u Indiji.
Francuzi spadaju u najzdravije, najbogatije i najobrazovanije ljude na svetu. Francuska kultura je veoma poznata i cenjena i imala je kroz istoriju veliki uticaj na ostale evropske narode. Prvo francusko kniževno delo je Žitije Svete Olalije iz 9. veka. Najpoznatiji književnik iz Srednjeg veka je pesnik Fransoa Vilon.
Francuska kuhinja je jedna od najpopularnijih na svetu. Vina takođe imaju veliku reputaciju u svetu. Glavna jela su uglavnom od mesa ili ribe i jedu se sa povrćem, voćem, salatama i sirom.
Francuska je posle Rusije i Ukrajne treća po veličini zemlja u Evropi a peta po broju stanovnika. Graniči se sa Belgijom, Luksemburgom, Nemačkom, Švajcarskom, Italijom, Španijom, Andorom. Ima izlaz na Engleski kanal, Atlanski okean, Severno i Sredozemno more. Pored raznih kolonijalnih teritorija širom sveta, Francuska poseduje i ostrvo Korzika u Sredozemnom moru. Severni i zapadni deo Francuske je ravničarski, deo Zapadnoevropske ravnice, a ostatak zauzimaju brda i planine. U jugoistočnom delu zemlje se nalaze Alpi i najviši vrh Evrope, Mon Blan. Prirodnu granicu sa Španijom formiraju Pirineji čiji je najviši vrh Pik de Vinjemal. Ostali planinski masivi su Jurske planine na granici sa Švajcarskom, Centralni masiv u sredini zemlje i Are na poluostrvu Bretanja na severozapadu. Najveće reke su Sena, Loara, Garona, Dordonja, Žironda, Rona, Sona, Rajna i Meza. Ove reke su povezane velikim sistemom kanala. Najveće jezero je Ženevsko na granici sa Švajcarskom. Na severu i zapadu zemlje je atlantska klima, na jugu mediteranska, a u ostatku zemlje kontinentalna.
